Sen benim kendimi görsen,

Duruşum budur benim.
Ama bendeki ateşi görsen,
Kesinden korkacaktın.

Sen o zaman düşünürdün,
Ben olup hissederdin.
Ben olup uyanırdın
Ben olup göz kapardın.
Hatta insan dili,
Sözü ile
Anlatamazdın bile bunu.

Evet, sen düşünürdün,
Düşünürdün parmağını ısırıp.
Bendeki sıcak yalın,
Boyuna güç olur girip.
Dururdu, sen kal da,
Gökyüzü konuşup,
Yatar mıydı gözünde
Yıldızlı bir dünya dönüp.

Sen bendeki dostluğu görsen,
Şüphesiz inandıran,
Kaygısı hiç olmamış deyip,
Derdini derdi etmeye hazır duran.
Sadece o olurdu inanki,
Rüyanda olan.

Sen bendeki kardeşliği görsen,
Bağırında hep dağların sel olup seyirlenen.
Rüzgarlara karşıya çıkmış hayran,
Dağları da aşabilmiş zaman zaman.

Sen bendeki aşkı görsen,
Saklanan gölgesiz duran,
Sevgili değil mi o,
Gönüle dalga vuran.
Sen korkardın küvvetli bu duygudan,
Ülkelerle, insanlarla sarılan.
Sırını da birtek sana dökmüş olan.
O zaman sen lafsız derdin ki:
"Bu insanoğluna bunca zenginliği kimden kalan?"

Yorum yapabilmek için üye girişi yapmanız gerekmektedir.

Üye değilseniz hemen üye olun veya giriş yapın.