Eveeett geldik konuşurken bile dikkat etmemiz gereken hele de hiç yapmamamız gereken en önemli unsura, “isyan”. Biz toplum olarak çabuk off’layan puff’layan bir yapıya sahibiz genel anlamda sonucunu düşünmeden karar verme yeteneğimiz oldukça yoğun, sitem ve isyan üzerine yazılmış şarkılarımız dillerden düşmüyor. Peki düşündük mü neden isyanlardayız, neden içimiz daralıyor.” artık yeter ulan bitsin bu çilem” neden diyoruz? En önemlisi kime bu isyanlar sitemler?
Yapımızda var ne yapalım diyerek isyanımıza devam mı ediyoruz yoksa acaba ben de mi sorun deyip oturup artıları eksileri tartıyor muyuz? Cevaplanması gereken o kadar çok soru var ki bu konu ile ilgili hangi birini cevaplayayım derken kafamızda binlerce şimşek ve… buyurun bir isyan daha hem de alabildiğine gaddarca ve acımasızca. peki kime ? kime isyan ediyorsun da bu kadar rahatsın bu kadar her ağzına geleni söyleyebiliyor sövebiliyorsun. İsyanı kafamızda kademelendirdiğimizde şöyle sonuçlar çıkıyor bazen küçüğe isyan büyüğe isyan anaya isyan babaya isyan YARADANA İSYAN. yuh yaradan a mı dedik yok artık canım olur mu hiç böyle bir şey söz konusu dahi olamaz değil mi? Ama bahsediyoruz böyle bir durum vardamı bahsediyoruz evet var hem de kocaman bir EVET. Ne yazık ki bazen bazı insanlar dünyada olduğuna neden yaşıyor olduğuna neden kötü durumda olduğuna isyan ediyor ve ölümü isteme noktasına kadar geliyor. Bu noktada devreye inanç sistemi denilen görünüşte karmakarışık fakat kalpte sonuçlanan akılda yorumlanan basit bir mekanizma karşımıza çıkıyor ve bizleri bir sınava alıyor ama öyle bir sınav ki dünya çapında düzenlenen fakat sadece kendimizden başkasının girmediği bir sınav önümüzde beliriveriyor. Cevap kağıdı yanımızda fakat kağıtta olan doğruları kendi kağıdımıza dökemiyoruz göz göre-göre boş veriyoruz sınav sahibine kağıdımızı. Sanki tüm sorulara ve sorunlara artı yükümlülüklere çare bulmuşuz gibi içimiz rahat gönlümüz neşeli geziyor tozuyor sınav sonucunu beklemeye koyuluyoruz. Haa bu arada o kağıdımızı verirken zamanın başında olduğumuzun ve diğer doğruların olduğu kağıdı görebilme şansımızın olduğunu düşünmeden bunları yapıyoruz.
Sonuç olarak yaşamak istediğimiz gibi yaşıyor keyfimizi yapıyor kendimizden geçiyor sınav kağıdımızı zamanımız çokken kendimizden emin bir şekilde sınav sahibine sunuyoruz.
Peki bu durumda isyanımız kime oluyor ? kime dokunuyor değneğin ucu ? cevap veriyorum taaa KENDİMİZE. Yaptığımız ya da yapamadığımız tüm her şey kendi torbamızda birikiyor kendi bakiyemizde değer kazanıyor, yada kaybediyor. İşte sonuç bu bir aklını yitirmişin akıllı bir sözünü duymuştum…
NE EDERSEN KENDİNE, EDERSİN KENDİ KENDİNE.