Karşılıklı susuyorduk…. Bekliyor ve susuyorduk… Öyle susuyorduk ki çöllerde kaktüsler bile susuyordu. Öyle duruyorduk ki dünya dönmeyi bırakıyordu, duruyordu….Felekler yedi katın yedisinde de duruyordu…
Bir Müslüman susarken diyordu: Allah azze ve celle… Bir Hristiyan susarken diyordu: Tanrı elbet bize sahip çıkacak… Bir Yahudi susmuyordu, vuruyordu… Hepimiz Filistin oluyorduk ve susuyorduk…
Bir Yehova Şahidi köprüden atlıyordu… Biz susuyorduk… Bir Mecusi ateşte yanıyordu…. Biz duruyorduk… Bir salkım söğüdün boynu kırılıyordu fırtınadan, biz bakıyorduk…
Böyle susa susa, baka baka, bekleye bekleye yüzyıllar geçti… İnsanoğlu, hala bir susmalar, bir durmalar, bir uzaktan bakmalar derdinde… Dünyadaki mazlumların derdi değil var olan derininde, yüreğinde…. Tek derdi kendiyle, kendi derdiyle…
Dünyayı kötü yapan hayatı yaşanmaz kılan bu evrende kötülerin var olması değil, bu evrende iyilerin susması, yaratıcı beyinlerin kullanılamaz boş yığınlar haline gelmesi, üretmemesi... Susması ve susması ve susması....
Peki daha kaç yüzyıl susacak bu iyi insanlar? Daha kaç yüzyıl üretmeyecek. Düşünmeyecek? Düşlemeyecek, düşleyip de hayata geçirmeyecek? Karşı gelmeyecek de karşıdan bakmakla yetinecek? Daha kaç yüzyıl ? Yahut kaçıncı yüzyılın gelmesini bekliyor insanlık kendine yakışanı yapmak için?
Engeller mi? Onlar hep vardı ve her zaman da var olacak...Kıstas engeller değil, kıstas ''cesaret''... Kıstas '' ataleti yenmek''... İnsanlık için şimdilik küçük kendin için büyük bir adım atmak... O ilk adımı atmak. Kalbine o heyecanı yerleştirmek, atılmak...
Gerisi kendiliğinden gelecektir zaten.”
Yine burada yıllar evvel köşe yazarken paylaştığım bu yazımın on yılı geçkin bir zamanı var... Geçmişe dönüp baktığımda gördüğüm tek şey zaman ilerledikçe insanın ve insanlığın geriye doğru gittiği; her şeyin yozlaşarak, silinerek ve acıların katlanarak büyüdüğü oldu... Diliyorum on yıllar yine böyle geçmez. Ve diliyorum herkes her ne gücü varsa bir karınca misali dahi olsa bu İbrahimi yangına su taşıyor olur...
Mehmet Yavuz 1 Yıl Önce
Ülkü Gazovalı güzel bir yazı olmuş. öncelikle sizleri Pamukovahaber de görmek ve güzel makalelerinizi baştı ben olmak üzere www.pamukovahaber.com takipçilerimiz de okuyacaklar ve yorumlarını sizlerle aktaracaklardır. Benim Yorumum: Pekiyi. kaleminize ve yüreğinize sağlık. Ayrıca ilk yazınızda Babanızdan sonra kayın babanızı da kaybettiğiniz acınız var. Ama onlarda sizin gibi güzel kızları ve gelinleri olduğu için kabirlerinde rahata uyuyacaklardır. Bu vesile ile sizlere ve yakınlarınıza sabırlar diliyoruz. "Başınız Sağ olsun"
Şengül İzgi 1 Yıl Önce
Yine gönlümüzden vurdunuz Ülkü Hocam.. Elinize sağlık.. Ne acayip şey ki birgün bize de böyle susulacak.. Yaptığımızı bulacak oluyor olmamız yüzünden Rabb'im imanımızı diriltsin.. ölmüsüz de haberimiz yok.. Kalbimiz adeta taş kesmiş, hâlâ yiyor, içiyor ve yeryüzünde geziyoruz ve O nun mümkün de.. Kardeşin sesine kulaklar tıkanmış, gözler kör olmuşuz.. "Emrolunduğun gibi dost doğru ol !!" emri kimeydi??? Bu şımarıklığımızın sonu ne olacak?? Rabb'im iman ver, yeniden hidayete erdir bizi..
BETÜL U. 1 Yıl Önce
Kaleminden, kalbinden dökülen o gönül nağmelerinize sağlık... duru,yalın, güzel ve düşündürücü. Tebrik ederi.
Mehmet GAZOVALI 1 Yıl Önce
Harika bir yazı kalem almışsınız Cokguzel yüreğinize ve kaleminize sağlık
Filiz Mutlu 1 Yıl Önce
Tüm insanlık olarak hesabını veremeyeceğimiz bir suskunluk içindeyiz. Tüm samimiyetinle ve böyle guzel cumlelerle bize tercüman olduğun , duyarlılığın ve cesaretin için tebrik ediyorum seni Ülkum. Kalemine, güzel yüreğine sağlık.